Chciałabym napisać coś ładnego, nawet coś wymyślonego, naiwną grę słów, coś. A pusto mam w głowie.

 

Tak mało jest we mnie do powiedzenia.

(I światło, że może po prostu boję się to powiedzieć)

Chciałam powiedzieć, że jestem szczęśliwa. Że cały świat jest piękny razem ze mną i z wami.

Wyjdźcie z domów, spójrzcie w niebo i bądźcie cudem.

(DAJĘ SOBIE PÓŁ GODZINY NA PIERDOLENIE)

No kurwa.

Po pierwsze: myślałam, że jestem już duża i mądra.
Po drugie: czemu jesteś takim chujem, nie wiem.
Po trzecie: czy ciebie potrzebuję? po co?
Po czwarte: właśnie przeczytałam w internecie "love when you're ready not when you're lonely" i nie potrafię tego poprawnie zastosować w życiu
Po piąte: od jutra odżywiam się zdrowo.

-----------

Odetchnij.
Świat jest piękny. Jesteś piękna. Nie potrzebujesz tego szwanca.
Peace.

Wolność powolność i piosenki po rosyjsku. Zatapiam się w siebie. Mam na to cztery miesiące.

Słońce (wyszło), brązowa skóra, rower (idę naoliwić), przyjeżdżają, pojadę.

To trochę zabawne, gdy czytam, co minęło. Wyolbrzymienia, tylko po to, żeby rzeczywistość miała jakiś tam sens. Świat, żeby był taki, jak w filmach. Puls, jakieś zachwyty i dużo kłamstwa. Zmieniam się.

Czas skończyć, dorosnąć.

Ta ekstaza nigdy nie była prawdą.
Lecz prawdą zawsze byłam ja.

Kocham się z Tobą, tak jak jem. Czekam, aż rozpłyniesz się w moich ustach. Zakrywam dłonią Twoje oczy, żebyś zobaczył wszystko dotykiem. Kiedy leżę koło Ciebie, kiedy milcząc patrzysz gdzieś w moje wnętrze, porozumiewamy się jak delfiny. Krążysz w moich żyłach. Kim jesteś teraz, nie próbuję tego pojąć. Nie potrzeba mi Twego imienia, dzisiaj wystarczy mi Twoja dusza.

Tak mi się smutno zrobiło dzisiaj, ach kurwa... (Żeby był inteligentny i ładnie pachniał). Potem zrobiło mi się trochę lepiej. (I uczę się marzyć od nowa). Piję dużo wody. Alkoholu coraz mniej. Chyba zacznę biegać. Jeżeli tęsknię, to tylko za tym co było naprawdę. Nie tęsknię za ludźmi, którzy nigdy nie żyli.

I uczę się uśmiechać, tak jakby życie było czystą kartą. W końcu
przecież
jest.

Więc to jednak połamane serce. Więc jednak kobieta fatalna.

Tak mi smutno.

Wino kończy się tak szybko i trzeźwieje się tak nagle. Wszystkie złudzenia parują, wypływają przez szczeliny w oknach i we framugach. Już nawet się nie tęskni. Nadzieja umiera w spazmach bólu.

Potem się zasypia. Ona w moim łóżku a ja na kanapie. Jest mi wyjątkowo smutno i żałośnie. Tak mało sensu w tym wszystkim. Takie to sztuczne i toksyczne.

A dobrze wiem czego bym chciała.
Najbardziej w życiu lubię zapominać.

A może jest tak: ci chłopcy zakompleksieni i żałośni, którzy chcieliby, żeby ich dusze skalane uleczyć, żeby ich marny los odmienić i ubarwić. Może są tacy jak ja. Może widzą mnie i mówią: "no nic lepszego nie mogę liczyć, chcę ją". A ja nie umiem być opiekunką. A ja głupia wierzę, że spotkam opokę. Że ktoś moją duszę uleczy, odmieni, ubarwi. Durna.

I wcale nie jestem dobrym człowiekiem, bo dobrzy ludzie są odważni i nie ranią. Nie tak mocno, jak ja.

Koledzy, przepraszam, że wasze męskie ego nadszarpuję. Że się uśmiecham, chociaż nic nie chcę od was, koledzy. Przepraszam, że się zakochujecie. Przepraszam, że zakochuję się w tych, którzy mnie nie chcą. Kurwa śmiesznie.

Tak często się boję, że czeka mnie los tej marnej kurwy Izabeli od Prusa. Idę spać. Umieram ze śmiechu przez samą siebie.

Głowa pęka mi na pół. Mam pustą bolącą głowę desperatki. Ja chcę wolności, a to wszystko tak kurewsko bardzo przypomina więzienie. Jakaś dziwna tęsknota za czymś, czego nigdy nie było spętała mnie i mnie boli. Można tak?

Mam gorące czoło i chcę się kochać.

Nagle trudny moment dnia stał się nocą. Problemy tudzież problemiki bąblują i buzują, wchodzą w reakcje chemiczne, wybuchają, śmierdzą spalenizną. Mam to w całej głowie i w całym pokoju. Mój słodki pierdolnik. La dolce vita. Debecik na koncie, jestem spłukana. Pasowałby mi papieros, ale nie palę. Ha, ha, ha. A przy tym cała sytuacja jest przeuroczo zabawna. Jakoś to będzie. Moje życiowe motto.

Gdyby tak już nie trzeźwieć, lecieć i nigdy nie spaść... I lżejszym być niż powietrze, tańczyć na wietrze, nie myśleć. Weselić się, siebie tracąc. Nie żałować i nie tęsknić. Gdyby można było tak...

i całować, całować, całować i kochać całym sercem bez zastanowienia, bez bólu, wbrew kontrargumentom, bez kontrargumentów, być czystą kwintesencją szczęścia, najszczęśliwszym dekadentem świata.

I nigdy nie spaść.

Tysiąc wyrzutów sumienia. Niech mnie ktoś przytuli. Roboty tyle, że o kurwa, zero chęci. Jesień, nawet już nie chce mi się chlać. Idę potańczyć do lasu, potem nie wytknę nosa z książek do 22.

(Nakłaniam człowieczka wewnątrz, żeby przestał pierdolić, ale on dalej i dalej, taki z niego hurensohn)

Lekko wstawiona łapałam cię za rękę, przytulałeś się do mnie i już nie było mi smutno. Byłam pijana, więc byłam bezkarna. Byłam taka smutna. To miała być niewinna zabawa, żeby zapomnieć. I zapomniałam. I teraz mam w głowie ciebie tylko. Tyle ciebie, że aż mnie boli...

Niewdzięczny szukałeś wzroku mego teraz go unikasz,
Niewdzięczny szukałeś rozmów ze mną dziś uszy zamykasz